Wednesday, November 20, 2013

ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ဒဏ္

ကၽြန္မတို႔တေတြ ေလာကႀကီးအတြက္ ဘယ္လိုအက်ဳိးျပဳၾကမလဲ?
ေကာင္းက်ဳိးျပဳၾကမလား... ဆိုးက်ဳိးေတြဘဲေပးၾကမလား?
လူတိုင္းလူတိုင္း ဘ၀မွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္း ေနထိုင္သြားခ်င္သူေတြမ်ားမွာေပါ့။
အေကာင္းေတြႀကီး ႀကီဳးစားလုပ္ေဆာင္ခ်င္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကံၾကမၼာရဲ႕ရိုက္ခတ္တဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္
ထင္သလိုေတြျဖစ္မလာေတာ့တဲ့အခါ အားငယ္စိတ္ေတြ အမ်ားႀကီး၀င္လာၾကတယ္။
အဲဒီအခါ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲေတြးရင္း ႀကီဳးစားအားထုတ္ၾကေတာ့တာေပါ့။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ မွန္းေမွ်ာ္ရင္း အားထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။  တစ္ခ်ဳိ႕ေသာလူေတြက ပန္းကေလးေတြျဖစ္ခ်င္ခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ သစ္ပင္ေလးေတြလို ေလာကႀကီးအတြက္
ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းမႈလို႔ေခၚတဲ့ အရိပ္ေပးခ်င္ပါသတဲ့။ သစ္ပင္ဆိုတာကလည္း သစ္ရြက္ေၾကြလွ်င္ ညစ္ပတ္မႈျဖစ္ေစႏူိင္တယ္ မဟုတ္လား? တစ္၀က္စီဘဲေကာင္းက်ဳိးျပဳႏူိင္ၾကမွာပါ။ အဲလိုပါဘဲ လူတိုင္းမွားၾကတာဘဲဆိုတာကို လက္ခံႏူိင္ရမယ္။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။"ဘ၀မွာ လုပ္သလိုျဖစ္မလာရင္ ျဖစ္သလိုမလုပ္ပါနဲ႔"တဲ့။
အရမ္းအဓိပၸါယ္ရွိတယ္မဟုတ္လား? ငါကေတာ့ ေလာကႀကီးအတြက္ လမ္းကေလးတစ္လမ္းျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဘာေၾကာင့္လမ္းျဖစ္ခ်င္တာလဲဆိုရင္ အရာအားလံုးရဲ႕ ခံႏူိင္ရည္ရွိရမယ္မဟုတ္လား? ဘာေတြလဲဆိုတာကေတာ့ ကားအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဆိုင္ကယ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္ ဒါတင္မကပါဘူး။ ကြမ္းတံေတြး ပါမယ္မဟုတ္လား?။ ငါ အဲေလာက္ခံႏူိင္ရည္ရွိပါ႔မလားဆိုတာ ပထမဦးဆံုးစဥ္းစားရပါတယ္။႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးအတြက္ အက်ဳိးျပဳႏူိင္ပါရေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း........
နည္းနည္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။

အလြမ္းေျပေျပ ဇာတိေျမ

ဆရာ့ေမတၱာ ဂရုဏာႏွင့္
သိသာထင္ရွား ဇနီးသားတို႔
စိတ္ထားေဖြးလတ္ အက်င့္ျမတ္ထံု
စြမ္းအင္ဂုဏ္ေၾကာင့္ ေရွ႕ေနာက္ခ်ိန္ခါ
သည္ေနရာသည္ သင့္မွာေကာင္းက်ဳိး
ျပဳပါလိမ့္.....

ေကာင္းေသာေန႔ရက္ ေန႔စဥ္ဆက္ဖို႔
သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကဴ ပခုကၠဴမွာ
လယ္ခါလာေရာက္ေစခ်င္တာ.....

ေခတ္သစ္ပညာ သင္ေသာခါ၀ယ္
ကိုယ့္ဇာတိေျမ ခဲြခဲ့ေလၿပီ
သိေစၾကားေစ တတ္ၾကေစဟု
စိတ္ေလခါခါ မွတ္.....

ထိုကဗ်ာေလးကို အရမ္း ႀကိဳက္လို႔ ဒီwebsiteေလးေပၚ တင္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

Friday, November 8, 2013

ကြန္ပ်ဴတာ

ကြန္ပ်ဴတာပညာရပ္ကို ႀကိဳးစားသင္ယူလ်က္ရိွပါသည္။